Dziś o w okolicach godziny 18 postanowiłem sprawdzić jak sprawnie wszystko działa. Pierwszą gafę zaliczył Play – w salonie w Galerii Przymorze zostałem poinformowany o tym że nie działa ichni system informatyczny. Na szczęście byłem na rowerku i podjechałem do Galerii Bałtyckiej. Tam miły pan wszystko mi wyjaśnił, złożyłem 4 podpisy (w reklamie mówili jeden ) i na razie czekam.

Nie wiem ile będę czekał, bo Orange wraz z Plusem coś kombinuje i napisali podanie do UKE o zawieszenie tej możliwości. Znając życie pewnie urząd im odmówi, kierując się dobrem konsumentów, ale na chwile obecną cała szybka procedura jest „wstrzymana”.

A na dole screen, który pokazuje ile jeszcze drogi musi minąć, zanim będę się cieszył z nowej, tańszej taryfy.

Najpierw trochę techniki

Jak obiecałem nie będę za bardzo porównywał Ubuntu 9.04 do poprzedniej wersji, to już wałkowano w internecie już miliony razy. Skupię się jednak najpierw na tym, co zaawansowany użytkownik musi wiedzieć, żeby móc zaszpanować swoją wiedzą przed wujkiem Staszkiem ze Szczecina lub „typami z forum” Reszta może ten fragment pominąć.

Podstawową zmianą jest nowy system plików – ext4. Osoby odpowiedzialne za jądro uznały ten FS jako stabilny, więc Ubuntu Dev Team także. Nie wiem czy jest instalowany jako domyślny bo wybrałem własny podział na partycje – niech mnie ktoś oświeci w komentarzu. Cechuję go zastosowanie bajerów, które pozytywnie wpływają na obniżenie stopnia fragmentacji i przyśpieszenia odczytu danych z dysków.

Nowe jądro 2.6.28 klasycznie obsługuje więcej sprzętu i lepiej wykonuje parę rzeczy od poprzedniego. Przeważnie są to usprawnienia tak abstrakcyjne dla zwykłego użytkownika, że nie ma się nad czym rozczulać. Zainteresowanych posyłam do tego artykułu.

Dodano nowego Xorga. Ta zmiana jest na tyle kontrowersyjna, gdyż pozbawiono w ten sposób sporą część użytkowników kart ATI akceleracji 3d. Nasze kochane i lubiane ATI wypuszcza fajne sterowniki dla Windowsa. W świecie Linuksa, po sporym przełomie nastąpił zastój. A jak wiadomo kto stoi ten się cofa i wraz z wydaniem nowego Xorga nie ma sterownika od ATI, który by wspierał część kart graficznych. Zostawię to bez komentarza (bo mam Nvidie ).

Instalacja

Szybka i idioto-odporna. Podział dysku na partycje, lokalizacja systemu (czyli pobranie polskiego pakietu językowego), stworzenie konta jak i instalacja przebiega automatycznie w eleganckim GUI sterowanym myszką. Gdyby nam się nudziło, możemy wejść na naszą klasę i pooglądać nowe fotki Miłosza G. z klasy III A (w sumie już byłej). Czy ogólnie lajcik.

Pierwsze uruchomienie

Na ekranie ujrzymy 2 jasne belki i tapetę w kolorze brązu. Nie wygląda to zbyt apetycznie, ale zawsze lepsze niż róż. Na szczęście są dostępne nowe, naprawdę ładne style, które mi wystarczają. Do tej pory ten zaszczyt kopnął tylko jeden system – Leoparda. Tapetę kiedyś stworzyłem w Photoshopie, wybrałem pierwszą lepszą z mojej kolekcji.

Co widzimy na tej grafice? 2 ciemne belki – górna odpowiada za uruchamianie aplikacji i kontrolę systemu. Widzimy tam trójdzielne menu „Programy Miejsca System”. Pod pierwszą przyciskiem jest umieszczona pełna lista programów użytkowych zainstalowanych w komputerze. Jest ona podzielona na grupy, takie jak Internet, Gry, Akcesoria czy Grafika. Wszystko oczywiście w porządku alfabetycznym. Jest to dużo wygodniejsze niż menu znane z Windowsa. Tam jak wiadomo aplikacje są domyślnie rozmieszczone według wydawców oprogramowania i odnalezienie czegoś trwa zwykle wieki. Przycisk Miejsca, pokazuje wszystkie dyski twarde czy ważne foldery wybrane wskazane przez nas lub system. Jest także dostęp do wyszukiwarki plików która pozwala znaleźć szybko dowolny plik w komputerze. Następny w kolejności System dzieli się na 2 sekcje – preferencje i administracja. W preferencjach zmieniamy ustawienia które nie wpływają na innych użytkowników. Są to takie opcje jak zmiana kompozycji, ustawień ekranu czy programów uruchamianych podczas logowania. Podsekcja administracja nie jest widoczna dla zwykłych użytkowników. Większość programów z tego menu wymaga podniesionych uprawnień – aby cokolwiek zmienić, trzeba wpisać swoje hasło.

Po prawej stronie znajduje się obszar powiadomień, gdzie swoje ikony wyświetlają niektóre programy. Dalej mamy aplet który obsługuje powiadomienia komunikatora. Jest to bardzo wygodne rozwiązanie, gdyż wszystko mamy w jednym miejscu. Aplet zegara pokazuje aktualną godzinę i pogodę. Po kliknięciu na niego pojawia się wysuwany kalendarz. Takie dziwne menu na samym końcu to aplet umożliwiający reset, wyłączenie, hibernacje czy wstrzymanie komputera. Gdy mamy komunikator także obsługuje zmiany statusu. Zauważyłem także drobną usterkę tego panelu – jak przez przypadek zduplikowałem aplet powiadomień górna belka zgłupiała i porozrzucała wszystko w losowej kolejności Na szczęście naprawiłem tą głupotę i wszystko działa ok.

Na dole znajduje się przycisk pokaż pulpit , lista okien, pulpitów i kosz. Domyślnie są 2 pulpity, można oczywiście ic ilość dowolnie powiększać i zmniejszać – wszystko zależy co kto lubi. Po wciśnięciu kombinacji win+e wyświetla się ich lista na pełnym ekranie – pod warunkiem że mamy włączone efekty pulpitu, czyli Compiza. Poniżej pokazuje działanie tego bajeru gdy mam dwa pulpitu i gdy jest ich troszkę więcej Okna można oczywiście dowolnie przesuwać w tym trybie na inne pulpity.

Compiz dodaje oczywiście o wiele więcej efektów. Możemy zdecydować się na 2 poziomy ustawień – definiowanie przez system, lub stworzyć własne, przez menadżer instalowany z repozytorium. Ale o tym kiedy indziej.

Aplikacje

Tu standardowy zestaw aplikacji – Firefox jako przeglądarka, Rhytmbox jako odtwarzacz muzyki i komunikator Pidgin. Warto dodać że ten program obsługuję także GG jak i Jabbera. Wszystko jest estetyczne i funkcjonalne. Przy okazji znalazłem błąd obsługi kompozycji przez Firefoxa – tekst na górnym menu jest czarny, a powinien być biały jak w innych aplikacjach.

Maila obsługuje doskonały program, jakim jest Evolution. IMAP nie jest dla niego żadnym problem, podobnie jak szyfrowanie czy podpisywanie wiadomości.

Do edycji grafiki służy nam GIMP. Doskonale zastępuje on PS, dla mnie jest nawet wygodniejszy w obsłudze. Jeo jedyną wadą to problemy z pracą w CMYKu i niepełna obsługa PSD. Ale jak potrzebujesz tych udogodnień, to możesz sobie postawić maszynę wirtualną – wszystko opisze w najbliższym czasie.

Domyślnie instalowany jest także OpenOffice 3.0. Zapewnia on obsługę większości istniejących formatów na rynku doskonale zastępując MS Office. Oczywiście nie wymieniłem wszystkich aplikacji w tym miejscu. Dochodzą jeszcze takie programy do przeglądania plików PDF, obsługi sieci BitTorrent czy parę gier. Instalacja programów jest bardzo prosta – wystarczy wybrać w menu programy przycisk Dodaj/Usuń i z listy setek aplikacji wybrać tą, którą potrzebujemy. Dla bardziej zaawansowanych jest synaptic i konsola.

Zarządzanie plikami jest bardzo proste. Co prawda brakuje paru funkcjonalności jak obracanie zdjęć poprzez menu kontekstowe czy tagowania, lecz program spełnia swoją podstawową funkcje.

Sprzęt

Tu nie ma żadnych problemów. Kamera działa, karta TV działa, drukarka i skaner też działa i nie zgadniecie… karta grafiki też działa. Podsumowując nie musiałem ANI RAZU robić czegokolwiek w konsoli, co było związane bezpośrednio z systemem. Logitech LX5 też został normalnie wykryty. Po aktualizacji Xorg włączyło się nawet przewijanie boczne. Żyć, nie umierać. Tylko zoom na klawiaturze Microsoftu nie działa, ale z tym to już sobie poradzę sam.

Werdykt i moja opinia

Podsumowując Ubuntu to szybko rozwijający się system, który od tego wydania stanowi naprawdę realne zagrożenie dla Microsoftu. Co prawda, Windows 7 nadrobi trochę straconej reputacji, lecz nasz pomarańczowy system odrobił straty do „wiodącego OS” a w niektórych kwestiach nawet go przegonił. Wygoda i szybkość pracy systemu stoi na bardzo wysokim poziomie, choć zdarzają się czasem drobne zgrzyty. Aplikacje Qt nie przejmują wszystkich styli z GTK – karty w VirtualBoksie wyglądają zupełnie inaczej niż w reszcie systemu. Ale to są takie detale, którymi można się nie przejmować. Gorąco polecam, nawet zatwardziałym windowsiarzom. Na koniec  dowód, że Photoshop też działa pod Ubuntu

PS.

To miała być taka krótka notatka, bo zbytnio nie mam czasu ostatnio pisać, bo jak wiadomo matura nie czeka Swoją droga ta 1251 słów wyszło ze mnie jak woda z kranu. Szkoda że tak nie potrafię o Mickiewiczu pisać…

Za tą cenę dostaniemy:

• Sterowniki pod Windows
• 4 akumulatorki AA
• odbiornik zintegrowany z ładowarką
• 36 miesięcy gwarancji
• ładne pudełko
• …no i myszkę

Więc zaczniemy od myszki. Oglądając ją pierwszy raz miałem wrażenie że już kiedyś coś takiego widziałem. Tylko co to było? Trochę szukania po forach i znalazłem „pierwowzór” – Logitech MX-500. Mysz jest podobnie wyprofilowana, więc w dłoni leży doskonale. Posiada ona 8 przycisków. 4 są programowalne w 100%, jeden jest przypisany na stałe jako główny a trzy służą do obsługi udogodnienia, które się nazywa dumnie Office Switch. Pomysł jest w sumię OK, ale jego realizacja woła o pomstę do nieba. Nie wynika to paradoksalnie ze złego umieszczenia przycisków, ale o tym później.

Sensor myszki ma 800 dpi (realnie 875). Nie jest ona interpolowana, jak to bywa w innych tanich myszkach. Jakość sensora nie jest może idealna (mój poprzedni Logitech za 30 zł mógł pracować na biurku bez podkladki, A4tech nie może), ale nie posiada akceleracji wstecznej!
Wracjąc do kwesti sterowników – czegoś tak okropnego pod wzglądem wyglądu nie widziałem. Załączam screeny – oceńcie sami. po za tym brakuję paru opcji. Na przykład nie można zminić działania przycisków odpowiedzialnych za zmianę działania przycisków odpowiedzialnych za Office Jump. Nowych opcji do tego udogodnienia też nie dodamy. Spolszczenie stoi na niskim poziomie – zdarzają się teksty które ni jak nie pasują do reszty(Biuro-Przycisk). Ogólnie dno. A ładowarka ładuje mi komplet baterii drugą dobę….

Podsumowując jak na tę cenę nie jest tozły wybór. Gdyby jeszcze popracować nad oprogramowaniem, to było by ok. Ogólnie zakup oceniam za udany.

A jednak straszny – mysz po dwóch dniach użytkowania padła. Szkiełko od sensora było luźne, co powodowało skakanie kursora po całym ekranie. Na szczęście serwis uznał reklamacje.

Dzisiaj przetestowałem nowy pomysł Microsoftu na umilenie pracy adminom i deweloperom – PowerShell. Jak sama nazwa wskazuje jest to powłoka na doładowaniu. Na jak mocnym? To się zaraz zobaczy…
Pierwsza rzecz, która muszę zapisać na minusy to prędkość uruchamiania. A właściwie to jej brak. Czekanie 5 sekund na pojawienie się znaku zachęty to trochę długo(szczególnie jak się porówna to z *niksowym bashem). Po uruchamieniu zobaczymy mniej węcej taki widok:

No to testujemy polecenia. Wpisujemy help. Pojawia się gigantyczna lista poleceń. Jeśli jakiegoś polecenia nie znamy wpisujemy help nazwa_polecenia. Chwileczkę? Czy tylko help? Nie bo działa jeszcze man(!) . Działa jeszcze ls, cp, mv, rm, i inne unixopodobne komendy. Czyżby Microsoft chciał przyciągnąć linuksiarzy do Windowsa? Wszystko wskazuje na to że tak.
Kolejną fascynującą sprawą w tej konsoli są instrukcje warunkowe, takie jak if, switch oraz pętle, oraz możliwość wczytywania zewnętrznych skryptów. Czyli jednym słowem bash
Podsumowując ta powłoka na pewno przyspieszy pracę przy komputerze wszystkim adminom i deweloperom. Aplikacja działa też pod XP.
Wszystkich zainteresowanych odsyłam do centru pobierania Microsoftu i Wikipedii