Wpisy otagowane porady

Jako że ostatnio sporo piszę w C i widzę że sporej grupie osób raczej niezbyt fajnie to wychodzi. No to jako że mam chwilę wolnego czasu postanowiłem napisać taki oto bryk.

Jak czytać?

Ze względu na to że nie chcę mi się pisać jakiś strasznie długich artykułów, będę całą składnie opisywał raczej skrótowo. Więc zalecam zapoznanie się z tym jak wygląda funkcja w języku C. Ze względu na oszczędność mojego i Twojego czasu, nie będę się bawił w pisanie kodu który się kompiluje – sam go musisz upakować w funkcje main.

Repetytorium z tablic

Tworząc stringa, czyli ciąg znaków, musimy utworzyć tablicę znaków. Można ją zadeklarować na dwa sposoby statycznie i dynamicznie. W pierwszym podczas deklarowania zmiennej musimy podać jej wielkość (ile znaków może przyjąć). Gdy nie wiemy jaka będziemy wartość naszej zmiennej deklarujemy ją tak:

char tablica[12]; //Tablica przyjmie maksymalnie 11 znaków + NULL ('\0')

W przypadku gdy wiemy jaką zmienną przyjmie wartość podczas kompilacji i wiemy że na 100% nie przekroczy ona pierwotnej długości, to deklarujemy ją tak:

char* tablica = "Siemka!"; //Tablica przyjmie maksymalnie 7 znaków + NULL ('\0'), co daje 8 elementów w tablicy.

Ten przykład nie będzie działał – próbujemy do przypisać wartość, do tablicy która nie ma zaalokowanej pamięci.

char* tablica2;
tablica = "Siemka!"; // w tym momencie system wywali "Naruszenie ochrony pamięci"

Po prostu tworzymy wskaźnik na tablicę, ale nie określiliśmy jej wymiaru. Dlatego między tymi dwoma linijkami powinna być gdzieś funkcja malloc – która dynamicznie zarządza pamięcią.

strlen

strlen jest funkcją która zwraca długość łańcucha znaku (char*). Zwracana jest liczba całkowita typu int (bo czy ktoś kiedyś widział pół literki?). Przykładowe użycie:

char* zmienna_z_tekstem = "Siemka!";
int dlugosc;
dlugosc = strlen(zmienna_z_tekstem);
printf("%i", dlugosc); //Wypisze 7

Ogólnie zasada działania jest chyba prosta jasna i przyjemna. Długość można wykorzystać do określenia rozmiaru tablicy, ilości iteracji w pętli…

strcmp

Fukcja strcmp ma za zadanie zobaczyć czy ciągi znaków są sobie równe. Jako że C jest strasznie niskopoziomowe i nie można po prostu porównać dwóch ciągów znaków. Wyrażenie:

char* zmienna1 = "Siemka!";
char* zmienna2 = "Siemka!";

if(zmienna1 == zmienna2)

zawsze zwróci fałsz. Wiec trzeba użyć jakieś funkcji, która odwali za na czarną robotę (oczywiście można napisać niezbyt skomplikowaną pętle, która będzie porównywać każdy znak po kolei, ale… po co). strcmp zwraca zawsze 0, gdy oba ciągi są sobie równe. Np taki kod:

char* zmienna1 = "Siemka!";
char* zmienna2 = "Siemka!";

if(strcmp(zmienna1, zmienna2)==0)
   printf("Działa!");

Oczywiście funkcja zwraca inne wartości niż 0 i także one coś znaczą, więc zapraszam do dokumentacji.

strchr

Ta oto funkcja szuka pierwszego wystąpienia znaku w ciągu znaków począwszy od początku. Zwraca ona wskaźnik na ten element, i to w dodatku typu void – więc żeby coś sensownego z tego wyciągnąć trzeba trochę pokombinować. Oczywiście gdy szukana literka w ciągu nie występuje – zwracany jest NULL.

char tablica[100];
	int znak;
	char *wskaznik; 

	scanf("%99s", &tablica); //pobieranie maksymalnie 100 znaków
	while(getchar()!='\n'); //czyszczenie bufora - po co to i jak to działa, znajdziesz w dalszej części.
	scanf("%c", &znak); //pobieram kod szukanego znaku

	//Odnajdywanie znaku w ciągu
	if(wskaznik = (char*) strchr(tablica, znak)) //sprawdzanie czy występuje znak, zrzutowanie na char* i przypisanie go do wskaźnika
		printf("Znalazłem znak %c w ciągu %s i to jest literka numer %i\n", znak, tablica, wskaznik - tablica + 1);
	else
		printf("Nieznalazłem znaku %c w ciągu %s\n", znak, tablica);

Jak widać aby odczytać pozycję na której znajduje się znak trzeba odjąć wskaznik, który wskazuje na dalszy element tablicy niż pierwotny od pierwotnej tablicy i mamy zliczanie pozycji, ale od 0. Dodajemy 1 wychodzi forma czytelna dla normalnego Kowalskiego. Warto oczywiście poczytać trochę o wskaźnikach jeśli nie rozumiesz, o czy teraz do ciebie mówię

Czyszczenie bufora

Na koniec pierwszej części chciałbym wytłumaczyć po co czyścic bufor. I co to właściwie jest. Mianowicie w poprzednim programie z strcmp, pobieram z scanf tylko i wyłącznie 99 znaków. Wszystko działa super, dopóki użytkownik nie wpiszę ich więcej niż 99. Spróbuje usunąć linijkę z tą dziwną pętlą i skompilować i uruchomić program. I powiedzmy zamist %99s napisać %5s i podać ciąg 7 znaków. Brawo – przepełniłeś bufor klawiatury! Wszystkie znaki nadmiarowe zamiast pójść do zmiennej, zostały gdzieś w programie i tylko czekają na kolejnego scanf/gechar, by go wypełnić. No to może przekierujmy te znaki do jakiejś nicości?

while(getchar()!='\n');

Pętle nie ma ciała i wykonuje się tak długo, aż nie napotka na znak ‘\n’ (Który był wprowadzony jako ostatni (ENTER)). Dzięki temu nasz kod chodzi jak w szwajcarskim zegarku.

Jutro postaram się dopisać drugą część, która opisze pozostałe funkcje operujące na stringach.